ภาษาไทย
เข้าสู่ระบบ!! สมัครสมาชิก บทความ


สถิติของเวบไซต์
เปิดเวบเมื่อ 23/11/2549
ปรับปรุงเวบเมื่อ 31/03/2557
ผู้ชมทั้งหมด
สินค้าทั้งหมด 90


หมวดหมู่สินค้า/บริการ
ดัชนีราคา
รวมทุกหมวดหมู่ (90)
หนังสือ นวนิยาย ชายรักชาย
หนังสือ นวนิยาย หญิงรักหญิง



จดหมายข่าว
กรุณาใส่อีเมล์ของท่าน เพื่อรับข่าวสารที่น่าสนใจ



แบบสอบถามออนไลน์
ท่านอยากอ่านBoy&GirlsLoveแบบไหน?
เรื่องสั้น
เรื่องยาว



ประกาศจากกองบรรณาธิการ สำนักพิมพ์ทูบีเลิฟ

งดรับต้นฉบับชั่วคราวค่ะ หากมีการพิจารณาต้นฉบับใหม่จะประกาศแจ้งให้ทราบอีกรอบ 


-----------------------------


แจ้งเปลี่ยนแปลงการจัดส่งค่ะ

 

1.ส่งพัสดุทุกวันจันทร์เท่านั้น

2.ฟรีค่าส่ง

3. ทุกครั้งที่ตามเรื่องสั่งซื้อหนังสือ แจ้งเลข order ด้วยนะคะ ไม่งั้นเราจะไม่ทราบค่ะว่าเป็นรายการของใคร ตรงนี้สำคัญมากเราเช็กตามหมายเลขออเดอร์ค่ะ ไม่ใช่ชื่อผู้สั่งซื้อ

4.เก็บใบโอนไว้ จนกว่าจะได้รับหนังสือ

เว็บบอร์ด
Total: 12:               
 
    
Bloody Vampire : รักสุดใจเจ้าชายแวมไพร์ [ Yaoi / NC.17] # 00 [No. 0]
Bloody Vampire : รักสุดใจเจ้าชายแวมไพร์ [Yaoi / NC.17]



    บทนำ..



หิมะสีขาวโพลนอ่อนนุ่มกำลังตกลงมาห่อหุ้มปราสาทลอยฟ้าอันเป็นที่พักอาศัยของราชาแห่งเผ่าแวมไพร์

อากาศในฤดูหนาวนี้หนาวกว่าทุกปีที่ผ่านมาแต่กับพวกปีศาจอย่างแวมไพร์แล้ว ความเย็นระดับนี้ถือได้ว่าธรรมดาเสียด้วยซ้ำไป สายธารรอบปราสาทที่เคยเป็นสีแดงสด เชื่อกันว่าเกิดจากเลือดของเหล่ามนุษย์ที่บุกล้ำเข้ามาในดินแดนอัน ศักดิ์สิทธิ์ แห่งนี้ บัดนี้กลับเป็นสีแดงอ่อนละโรยเริ่มที่จะแข็งตัวเพราะอากาศรอบๆบริเวณ ซึ่งในขณะนี้เป็นเวลาเย็นของฤดูหนาวที่จะมืดเร็วกว่าปกติผิดต่างจากฤดูอื่นๆ ทำให้ใกล้ถึงเวลาออกล่าเหยื่อของเหล่าปีศาจแต่ล่ะตนเสียแล้ว



"เจ้าชายเพคะ!!!!" เสียงตะโกนเรียกจากอีกฝากของประตูบานใหญ่ลอดผ่านมายังห้องที่ถูกประดับตกแต่งอย่างหรูหราร่าของเจ้าชายแวมไพร์องค์เล็กนามว่ารีเฟล ที่บัดนี้พระองค์ทรงกำลังหลับใหลในห้วงนิทราอันแสนสั้นของเวลากลางวันในฤดูหนาว



"เจ้าชายรีเฟล ทรงตื่นจากพระบรรทมได้แล้วเพคะ นี้ฟ้าก็มืดลงทุกทีแล้วนะเพคะ" เสียงนั้นยังราวีไม่เลิก ในวันนี้เจ้าชายรีเฟลได้มีนัดกับพระพี่ชายว่าพระองค์จะทรงเสด็จออกตรวจตราดูรอบๆอณาเขตพื้นที่ของชนเผ่าเพื่อหาสิ่งแปลกปลอมหรือผู้บุกรุก หากแต่เจ้าชายตัวน้อยที่ไม่อยากออกนอกปราสาทเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมยังเจออากาศเย็นน่านอนเสียขนาดนี้ ก็ไม่แปลกเลยที่พระองค์จะทรงอู้ไม่ยอมตื่นจากบรรทม



"เจ้าชายรีเฟลเพคะ วันนี้พระองค์ทรงมีนัดนะเพคะ ถ้าเจ้าชายทรงช้าหม่อมฉันว่าเจ้าชายเซเอลจะทรงพิโรธเอานะเพคะ" นางสนองพระโอษฐ์ยังคงเคาะประตูสลับกับเรียกปลุกเจ้าชายรีเฟลต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าเจ้าชายรีเฟลจะทรงขารรับคำขอของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย



เป็นเช่นนี้อยู่ราวๆ 15 นาที ก่อนที่นางสนองพระโอษฐ์ของเจ้าชาย จะเหน็ดเหนื่อยจนจำใจต้องเลือกวิธีอื่นที่จะสามารถปลุกเจ้าชายน้อยรีเฟลได้ แต่เปล่าเลยไม่มีวิธีใดอีกแล้ว เด็กรับใช้ทั้งหลายต่างพากันวิตกกังวลว่าตนจะทำอย่างไรถึงจะปลุกเจ้าชายน้อยได้ ไม่นานนักชายผู้หนึ่งก็มายังหน้าห้องบรรทมของเจ้าชายรีเฟล







"ว้าย" เหล่าเด็กรับใช้ 4-5คนแถวๆนั้นถอยหลังหลบให้กับร่างสูงที่เดินตัดวงมายังหน้าประตูอย่างไม่รอช้าพร้อมกับกุญแจทองห่วงใหญ่



.....เจ้าชายเซเอลนั้นเอง องค์พระพี่เทอทรงโยนกุญแจที่ตนนำมานั้นกับสาวใช้เพื่อไขบานประตูตรงหน้าซึ่งก็คือห้องขององค์ชายรีเฟลในทันทีโดยไม่พูดไม่จา ผมสีเงินที่ยาวถึงสะโพกกระเพื่อมเป็นจังหวะการกระดิกเท้ารอสาวใช้ไขกุญแจอย่างโมโหโทสะ นัยน์ตาสีแดงเลือดดูเย็นชา อ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความโกรธเคืองที่รีเฟลสัญญาเอาไว้เองแท้ๆไว้แต่กลับทำเสียงานเช่นนี้



      "รีเฟล !!!!!!!!" ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาลของเซเอล พระองค์ทรงตะโกนเรียกองค์น้องชายขณะเดียวกับที่สาวเท้าเข้ามาในห้อง



      ".........." ไม่มีเสียงตอบรับขององค์น้องแม้แต่น้อย.....เจ้าชายองค์โตเริ่มจะทนไม่ไหวกับความขี้เซาของน้องชายคนนี้เต็มที เขาสาวเท้าจ้ำอ้าวตรงไปยังเตียงของเจ้าชายรีเฟลอย่างไม่รีรอเวลาให้ผ่านล่วงเลยไปอีก



      "รีเฟล" องค์ชายผู้เป็นพี่กระชากผ้าห่มออกจากเรือนร่างของน้องชาย เผยให้เห็นร่างกายเพรียวบางและขาวเนียน นอนขดอยู่บนที่นอนอันแสนนุ่มสบาย เปลือยท่อนบนทั้งที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ เหลือเพียงแต่กางเกงนอนตัวสีเทาเท่านั้น



      "พี่เซ........ขออีกห้านาทีนะครับ" รีเฟลบ่ายเบี่ยงขอต่อเวลานอนต่ออีกซักห้านาที แต่มีรึที่เซเอลจะยอมให้น้องชายเอาแต่ใจคนนี้ ขอยึดเวลาต่อไปอีก



      "ไม่ต้องมาห้านาทีเลย นายทำพี่เลทไปครึ่งช.ม.แล้วนะรีฟ" เซเอลพูดอย่างเคืองๆ นัยน์ตาสีแดงเลือดมองจดจ้องไปยังร่างกายอันบอบบางของรีเฟล "ทั้งที่หนาวขนาดนี้แท้ๆ ไปติดนิสัยไม่ใส่เสื้อนอนมาจากใครกัน"



      "อืม.....ไม่รู้สิครับ.....ผมว่าแบบนี้สบายซะกว่า" รีเฟลตอบอย่างงัวเงียแล้วยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอน นัยน์ตาสีแดงเพลิงยังคงปรืออยู่ นิ้วเรียวยาวถูกยกขึ้นมาเพื่อขยี้ตาให้สร่างจากความง่วง ก่อนที่เจ้าตัวจะบิดขี้เกียดอีกทีเผยให้เห็นแผ่นอกสีขาวเนียนอย่างชัดเจน



      "นายนี้นับวันยิ่งเหมือนแม่นะรีฟ" เซเอลมองตั้งแต่หัวไล้ลงจรดเท้า ทั้งร่างกายที่บอบบางอ้อนแอ้นราวกับสตรีเพศ ทั้งผิวที่ขาวเนียนเสียยิ่งกว่าสาวเจ้าบางราย เส้นผมสีเงินยาวประบ่าที่ทอประกายราวเส้นไหมก็ไม่ปราน แล้วยังนัยน์ตาสีแดงเพลิงที่ดูโชติช่วง นั้นอีกด้วย ราวกับว่าเป็นเจ้าหญิงงามแห่งดินแดนน้ำแข็งอันไกลโพ้น



      "พี่เซพูดอะไรไม่คิด ผมเป็นผู้ชายนะครับ แล้วพี่ก็เลิกมองผมด้วยสายตาพิจรณาแบบนั้นซะที ผมไม่ใช่น้องสาวนะครับ น้องชายครับ น้องชาย" รีเฟลพูดติดขำทั้งที่เขาก็รู้ตัวเองดีว่าตนร่างกายงดงามราวกับหญิงสาว ไม่ว่าใครก็พูดเช่นนั้น จนเจ้าตัวชินไปเสียแล้ว "ผมจะอาบน้ำซักแป็บพี่รอที่โถงใหญ่ก็แล้วกันนะครับ"



      "ถ้านายช้าชั้นจะขึ้นมาลากนายอีกรอบ รีฟ" เซเอลทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องบรรทมขององค์น้องลงไปยังชั้นล่าง



      "เฮ้อเบื่อจริงๆ........ทั้งที่หน้าที่ปกครองเมืองนี้ก็ต้องเป็นของพี่อยู่แล้วทำไมเราถึงต้องมาคอยตรวจตราเมืองด้วยนะ" รีเฟลบ่นอุบอิบกับตัวเองแล้วบิดขี้เกียดอีกทีเพื่อให้หายเมื่อย



      "ท่านรีฟเพคะน้ำอุ่นเตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ" เด็กสาวรับใช้ส่วนตัวเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วโค้งเพื่อเป็นการทำความเคารพให้กับรีเฟลสำหรับการรับวันใหม่



      "ขอบคุณครับยูลดร้า" รีเฟลยิ้มให้สาวใช้ก่อนที่เด็กสาวจะหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศแล้วขอตัวออกจากห้องไป



      15 นาทีผ่านไปรีเฟลเดินออกมาจากห้องน้ำโดยนุ่งผ้าเช็ดตัวสั้นผืนหนึ่งกับผ้าขนหนูสำหรับเช็ดผมอีกผืนเท่านั้น เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกชุดที่เหมาะสมใส่ และในขณะนั้นเอง....



      "รีฟ!!!" ประตูห้องโดนรุกรานอีกครั้งด้วยฝีมือพี่ชายคนเดิม มันเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างของพระพี่เทอที่รี่ตรงเข้ามายังตัวห้อง รีเฟลหันขวับไปยังประตู ด้วยสีหน้าไปพอใจ



      "ผมกำลังแต่งตัว" รีเฟลท้วง "อย่างน้อยก็หัดเคาะประตูซะบ้าง"



      "นายช้า....." เซเอลเสนอเหตุผล ที่เขาเข้ามาที่นี้โดยไม่เคาะประตูเสียก่อน



      "โอเคแต่ผมจะเสร็จแล้ว มันจะเร็วกว่านี้ถ้าพี่จะออกไปข้างนอก" รีเฟลโต้แย้งก่อนจะชี้ไปที่ประตูห้อง เป็นสัญญาณว่าให้พี่ชายออกไปก่อน



      "ชั้นเป็นพี่นายนะรีฟ" เซเอลเดินเข้ามาขยี้หัวรีเฟลในระยะประชั้นชิด "นายจะมาองอายอะไร ผู้ชายด้วยกัน"



      "..........////" ถูกของเซเอล รีเฟลเถียงไม่ได้ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงไม่ชอบให้มีคนเข้ามาเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า อาจจะเป็นเพียงแค่เพราะไม่ชินละมั่ง



      "พี่ว่าน่าจะใส่ตัวนี้" เซเอลหยิบเสื้อสูทตัวสีดำที่มีเฟอร์ต้นคอสีเดียวกันจากในตู้ให้รีเฟลดู



      "อะ....อืม" มั่วแต่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้ฝังที่พี่ชายพูดเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่ามือของเขาก็รับชุดจากพี่ชายมาแต่โดยดี



      "นายเป็นอะไรรึเปล่าน่ะรีฟ ทำไมหน้าแดงๆ หรือว่ามีไข้" เซเอลเอาหน้าผากของตนชนกับหน้าผากของน้องชายเป็นการวัดไข้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงความร้อนจากตัวของน้องชาย



      "อ๊ะ" ด้วยความตกใจรีเฟลจึงผงะถอยหลังไปจนแทบตั้งหลักไม่อยู่



      "ก็ไม่มีไข้นิหน่า เอ้าใส่ชุดซะถ้าไม่ไหวก็บอกนะ" เซเอลขยี้หัวรีเฟลอีกคร่า ก่อนจะเดินสวนออกจากห้องไป



      "......." รีเฟลมองชุดที่พี่ชายหยิบให้แล้วหน้าแดงขึ้นมา เมื่อก่อนนี้....... ความทรงจำช่วงนั้นกลับมาได้ยังไงกันนะ คนที่ขโมยเอาจูบแรกของเขาไปไม่ใช่ใครที่ไหนแต่ก็คือพี่ชายตัวดีคนนี้เองนั้นแหละ ทั้งที่เขาเองก็รู้ว่าพี่แค่แกล้งเล่นๆ แต่เขาก็พยายามจะลืมเรื่องนั้น มันเป็นความผิดที่พี่-น้องจะรักกันเองและที่สำคัญยังเป็นเพศเดียวกันอีกด้วย แต่ถึงจะเป็นไปได้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขารักพี่ชายฝ่ายเดียวอยู่ดี

      "เฮ้อออ" องค์ชายตัวน้อยถอนหายใจยาวๆกับความคิดบ้าๆของตัวเอง แล้วใส่ชุดที่เซเอลเลือกให้เมื่อกี้อย่างรวดเร็วก่อนที่พี่ชายจะมาโวยเขาอีกรอบ



      "เสร็จได้ซักทีพ่อคุณ" เซเอลเอ่ยแซวน้องชายที่เพิ่งเดินลงมาถึงห้องโถง ในชุดสูท เฟอร์สีดำที่เขาเป็นคนเลือกเอง "เฮ้เหมาะนิ ใช้ได้"



      "รีบไปเถอะพี่เซ เดี่ยวก็มาบ่นช้าๆ เป็นตาแก่ไฮเปอร์อีก" รีเฟลแซวคืนก่อนจะเดินไปตามพรมกำมหยี่สีแดงที่พาดยาวเป็นทางตรงไปยังบานทวารหน้าปราสาท



      "นี้เจ้า" เซเอลเข้ามาล็อคคอรีเฟลด้วยความโกรธที่เจ้าน้องชายมาหาว่าเขาแก่แล้ว ก่อนจะลากน้องชายตัวดีออกจากปราสาทไป



      "โชคดีนะเจ้าค่ะท่านเซ ท่านรีฟ" ยูลดร้าสาวใช้คนงามโบกมือให้กับนายน้อยทั้งสอง "แล้วก็อย่าทำอะไรแผลงๆมากนักนะเจ้าค่ะ เดี่ยวจะเป็นอะไรไป"



     

      ไม่นานนักสองพี่-น้องโอรสราชาแวมไพร์ก็บินมาถึงยังหอนาฬิกากลางหมู่บ้าน จากมุมบนหอนาฬิกาทำให้เห็นเมืองนี้ได้แทบจะทั้งหมด เมืองที่ปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลนของหิมะในฤดูหนาวที่แสนสวยงาม



      "รีฟเรามาโยนหัว-ก้อยกัน" เซเอลเสนอความเห็น



      "ทำไมรึ" รีเฟลถามอย่างสงสัย ทั้งที่สายตายังจ้องอยู่ที่เมืองสีขาวโพลนนั้นดั่งถูกต้องสาป เขาชอบหิมะมาก มันทั้งเย็นและสวยงามเกินกว่าที่จะหาสิ่งใดมาเปรียบได้



      "ถ้าได้หัวเจ้าไปตะวันออกส่วนพี่จะไปทางตะวันตก ถ้าได้ก้อยเจ้าต้องไปทางตะวันตกส่วนพี่จะไปทางตะวันออก แล้วกลับมาเจอกันที่หอนาฬิกาแห่งนี้ในตอนตี4ครึ่ง" เซเอลอธิบายสั้นๆ ก่อนที่เขาหยิบเหรียญขึ้นมาให้รีเฟลตัดสินใจ



      "ก็เอาสิครับ" รีเฟลละสายตาจากภาพตัวเมืองสีขาวโพลนมายังพี่ชายที่กำลังจะโยนเหรียญแทน



      "เอาล่ะนะ........ฮึบ".......



      เหรียญโลหะสีเงินลอยขึ้นสูงจากพื้นไปเกือบหนึ่งเมตร ก่อนที่มันจะตกลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลก



      กึก!!!!



เหรียญสีเงินตกถึงพื้นแล้วก็จริงแต่ทว่ามันกำลังหมุน.....



      แล้วก็เริ่มที่จะหมุนเบาลงทุกที ทุกที



      "หัว หัว หัว หัว หัว หัว"



      "ก้อย ก้อย ก้อย ก้อย ก้อย"



      เสียงขององค์ชายทั้งสอง ลุ้นเหรียญที่กำลังจะหยุดหมุน.....แล้วสุดท้ายมันก็หยุด......



      ......................................



      ........................



      .............



      "เย้!!!!" เซเอลร้องดังลั่น เมื่อด้านที่ออกเป็นก้อย "ฮ่าๆ ออกหัวเพราะฉะนั้น นายต้องไปทิศตะวันตกนะรีฟ"



      "คร้าบๆ" รีเฟลลากเสียงยาวๆประชดประชันก่อนจะเชิดสะบัดผมใส่เซเอลแล้วออกบินไปยังทางทิศตะวันตก



      เขตในพื้นที่นี้ส่วนมากแล้วเป็นป่าไม้ลึกที่ไม่ค่อยมีใครเข้ามานัก จึงได้เวลาอู้ของรีเฟลทันที เขาบินถลาลงในส่วนหนึ่งของป่า แล้วเดินหาที่ที่พอที่จะไว้สำหรับนั่งพักได้ เขาว่าจะงีบหลับซักพักก่อนจะออกตรวจตราบริเวณ



      "เฮ้ออ พื้นที่แถวนี้ก็ไม่เห็นจะมีพวกมอนสเตอร์เลวร้ายอย่างที่พี่บอกเลยนิหน่า" รีเฟลหันมองดูรอบกายที่มีแต่เพียงต้นไม้และต้นไม้ อย่าว่าแต่สัตว์ร้ายเลย แม้แต่สิ่งมีชีวิตยังไม่มีเลยซักชนิด แม้แต่ดอกไม้ หรือผลไม้ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำไป



      ‘เอ๊ะ........นี้เราเดินมาไกลไปรึเปล่านะ......ลองบินขึ้นไปดูดีกว่า’ เมื่อเริ่มเห็นสภาพรอบตัวเริ่มที่จะน่าสงสัยขึ้นทุกครา องค์ชายร่างบางจึงตัดสินใจที่จะบินขึ้นไปดูด้านบน เมื้อคลายปีกเท่านั้นแหละ........... เหล่าต้นไม้หลากหลายชนิดที่ไม่หน้าจะขยับเองได้กลับพากันพ้นพิษใส่เขาอย่างไม่ทันตั้งตัว



      "โอ๊ย!!!" รีเฟลทรุดลงเพราะพิษที่โดนเริ่มแผ่ซ่านทั่วทุกอณูของร่างกาย ซ้ำร้ายเหล่าปีศาจที่ซุกซ้อนตัวอยู่ต่างพากันหันมามองรีเฟลเป็นสายตาเดียว องค์ชายรีเฟลพยายามทรงตัวยืนขึ้นแล้วเตรียมท่าตั้งรับอย่างอิดโรย หมาป่าสีน้ำเงินหนึ่งฝูงกับหมาในอีกพอสมควรต่างพากันแยกเขี้ยวโชว์ฟันอันคมกริบเตรียมพร้อมจะฉีกเนื้อของอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ



      หนึ่งในหมาป่าที่เป็นหัวหน้าฝูงกระโดดเข้าจู่โจมรีเฟลก่อน เขาสามารถเปลี่ยนอากาศเป็นดาบอันพอเหมาะกับมือปัดหมาป่าตัวนั้นออกไปได้ แล้วหมาป่าที่เหลือจึงกรูกันเข้าทำร้ายรีเฟลในทันที



      "เฮือก โอ๊ย" รีเฟลทรุดลงอีกครั้ง หมาป่าตัวนึงกำลังจะกระโจนเข้ามาทางเขา......... หลบไม่พ้นแน่ๆในระยะประชั้นชิดแบบนี้ความเร็วขนาดนี้แล้วไหนยังสภาพร่างกายที่ทรุดลงมากกว่าเดิมแบบนี้อีก



      ฟรืบ!!!!!!!ครืดดดดดดดดดด



      เสียงแหวกอากาศเข้ามายังร่างของเจ้าชายน้อยที่ล้มพับอยู่กับพื้นบวกกับเสียงกรงเล็บขูดเข้ากับเนื้อหนัง ในขณะที่รีเฟลหลับตาปี๋เพื่อหลบตา แต่กลับเขาไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย รีเฟลช้อนสายตาขึ้นมองไปยังเงาดำบุรุษเบื้องหน้า ชายคนหนึ่งเข้ามากันให้เขาและกำลังสู้อยู่กับปีศาจพวกนั้นอย่างดุเดือด ทั้งที่อยากจะช่วย.......อยากจะขอบคุณ แต่ในขณะนี้.....



      ภาพทุกอย่างในทัศนะของรีเฟลวูบหายไป คงเป็นเพราะพิษจากต้นไม้ที่ทำให้เขาหลับลงไป









TBC……


By : crescentmoon  email  (อ่าน 46913 | ตอบ 13)  (19/01/2550 23:15:52)
ความคิดเห็นที่ 1
เนื้อเรื่องน่าสนใจดีนะคะ ว่าแต่จะมีตอนต่อมั้ยเนี่ย
By : tear  email  (20/01/2550 16:59:15)
ความคิดเห็นที่ 2
อยากอ่านต่ออะ น้าๆ
By : บูม  email  (06/01/2553 19:46:10)
ความคิดเห็นที่ 3
แล้วจะอ่านต่อได้ที่ไหนล่ะเนี่ย
By : kiyomaro  email  (19/01/2553 15:25:29)
ความคิดเห็นที่ 4
อยากอ่านต่อมากๆค่ะ

เเล้วจะอ่านที่ไหนเนี่ย
By : topjanj  email  (15/03/2553 16:57:22)
ความคิดเห็นที่ 5
กำลังสนุกเลยอ่ะ TToTT
ว้า...ทำไงละเนี่ย !!!!
เศร้าจัง .......
By : anny  email  (14/09/2553 02:50:53)
ความคิดเห็นที่ 6
กำลังสนุกเลยอ่ะ TToTT
ว้า...ทำไงละเนี่ย !!!!
เศร้าจัง .......
By : anny  email  (14/09/2553 02:54:20)
ความคิดเห็นที่ 7

สนุกจัง

ต่อห่นอยนะคะ

By : Framess  email  (15/10/2553 17:21:07)
ความคิดเห็นที่ 8

หนุกๆๆๆๆ

ช่วยเเต่งต่อดัวน๊คร๊

>O <

 

By : เจ๊ฝน  email  (05/12/2553 17:06:42)
ความคิดเห็นที่ 9

เห????...

กะลังหนุกเลยอ่ะ

ลุ้นๆๆ

By : liarguy  email  (21/02/2554 22:37:03)
ความคิดเห็นที่ 10

ชอบมากๆค่ะ

สนุกYellLaughing

By : ธันวารัตน์  email  (13/03/2554 21:25:53)
ความคิดเห็นที่ 11

opened over the replica watch luxurysam

By : sammer  email  (28/04/2554 08:47:50)
ความคิดเห็นที่ 12

ไมไม่ต่ออะ กำลังสนุกเลย

By : Jirapha Thammachatได้มอบของขวัญให้คุณหนึ่งชิ้น  email  (25/10/2554 11:15:12)
Total: 12:               
 
    
เสนอความคิดเห็น
รายละเอียด : *
รูปภาพ :
(นามสกุลไฟล์ควรเป็น [ jpg , jpeg , gif ] และไฟล์ไม่เกิน 100 Kb)
ชื่อ : *
อีเมล์ :
* กรุณากรอกตัวอักษรและตัวเลขให้ถูกต้อง
 

สินค้า/บริการ แนะนํา...
Boy
ราคา 159.00 บ.
Girl
ราคา 179.00 บ.
Boy
ราคา 220.00 บ.
Girl
ราคา 299.00 บ.
Girl
ราคา 235.00 บ.
Girl
ราคา 289.00 บ.
รวมเรื่องสั้น Boy
ราคา 185.00 บ.
Girl
ราคา 210.00 บ.
รวมเรื่องสั้น Girl
ราคา 189.00 บ.
 



© 2001-2010. TARAD.com. All Rights Reserved.