ภาษาไทย
เข้าสู่ระบบ!! บทความ


สถิติของเวบไซต์
เปิดเวบเมื่อ 23/11/2549
ปรับปรุงเวบเมื่อ 21/04/2559
ผู้ชมทั้งหมด
สินค้าทั้งหมด 95


หมวดหมู่สินค้า/บริการ
ดัชนีราคา
รวมทุกหมวดหมู่ (95)
หนังสือ นวนิยาย ชายรักชาย
หนังสือ นวนิยาย หญิงรักหญิง



จดหมายข่าว
กรุณาใส่อีเมล์ของท่าน เพื่อรับข่าวสารที่น่าสนใจ



แบบสอบถามออนไลน์
ท่านอยากอ่านBoy&GirlsLoveแบบไหน?
เรื่องสั้น
เรื่องยาว



ประกาศจากกองบรรณาธิการ สำนักพิมพ์ทูบีเลิฟ

งดรับต้นฉบับชั่วคราวค่ะ หากมีการพิจารณาต้นฉบับใหม่จะประกาศแจ้งให้ทราบอีกรอบ 


-----------------------------


แจ้งเปลี่ยนแปลงการจัดส่งค่ะ

 

1.ส่งพัสดุทุกวันจันทร์เท่านั้น

2.ฟรีค่าส่ง

3. ทุกครั้งที่ตามเรื่องสั่งซื้อหนังสือ แจ้งเลข order ด้วยนะคะ ไม่งั้นเราจะไม่ทราบค่ะว่าเป็นรายการของใคร ตรงนี้สำคัญมากเราเช็กตามหมายเลขออเดอร์ค่ะ ไม่ใช่ชื่อผู้สั่งซื้อ

4.เก็บใบโอนไว้ จนกว่าจะได้รับหนังสือ

เว็บบอร์ด
Total: 11:               
 
    
Bloody Vampire : รักสุดใจเจ้าชายแวมไพร์ [ Yaoi / NC.17] # 00 [No. 0]
Bloody Vampire : รักสุดใจเจ้าชายแวมไพร์ [Yaoi / NC.17]



    บทนำ..



หิมะสีขาวโพลนอ่อนนุ่มกำลังตกลงมาห่อหุ้มปราสาทลอยฟ้าอันเป็นที่พักอาศัยของราชาแห่งเผ่าแวมไพร์

อากาศในฤดูหนาวนี้หนาวกว่าทุกปีที่ผ่านมาแต่กับพวกปีศาจอย่างแวมไพร์แล้ว ความเย็นระดับนี้ถือได้ว่าธรรมดาเสียด้วยซ้ำไป สายธารรอบปราสาทที่เคยเป็นสีแดงสด เชื่อกันว่าเกิดจากเลือดของเหล่ามนุษย์ที่บุกล้ำเข้ามาในดินแดนอัน ศักดิ์สิทธิ์ แห่งนี้ บัดนี้กลับเป็นสีแดงอ่อนละโรยเริ่มที่จะแข็งตัวเพราะอากาศรอบๆบริเวณ ซึ่งในขณะนี้เป็นเวลาเย็นของฤดูหนาวที่จะมืดเร็วกว่าปกติผิดต่างจากฤดูอื่นๆ ทำให้ใกล้ถึงเวลาออกล่าเหยื่อของเหล่าปีศาจแต่ล่ะตนเสียแล้ว



"เจ้าชายเพคะ!!!!" เสียงตะโกนเรียกจากอีกฝากของประตูบานใหญ่ลอดผ่านมายังห้องที่ถูกประดับตกแต่งอย่างหรูหราร่าของเจ้าชายแวมไพร์องค์เล็กนามว่ารีเฟล ที่บัดนี้พระองค์ทรงกำลังหลับใหลในห้วงนิทราอันแสนสั้นของเวลากลางวันในฤดูหนาว



"เจ้าชายรีเฟล ทรงตื่นจากพระบรรทมได้แล้วเพคะ นี้ฟ้าก็มืดลงทุกทีแล้วนะเพคะ" เสียงนั้นยังราวีไม่เลิก ในวันนี้เจ้าชายรีเฟลได้มีนัดกับพระพี่ชายว่าพระองค์จะทรงเสด็จออกตรวจตราดูรอบๆอณาเขตพื้นที่ของชนเผ่าเพื่อหาสิ่งแปลกปลอมหรือผู้บุกรุก หากแต่เจ้าชายตัวน้อยที่ไม่อยากออกนอกปราสาทเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมยังเจออากาศเย็นน่านอนเสียขนาดนี้ ก็ไม่แปลกเลยที่พระองค์จะทรงอู้ไม่ยอมตื่นจากบรรทม



"เจ้าชายรีเฟลเพคะ วันนี้พระองค์ทรงมีนัดนะเพคะ ถ้าเจ้าชายทรงช้าหม่อมฉันว่าเจ้าชายเซเอลจะทรงพิโรธเอานะเพคะ" นางสนองพระโอษฐ์ยังคงเคาะประตูสลับกับเรียกปลุกเจ้าชายรีเฟลต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าเจ้าชายรีเฟลจะทรงขารรับคำขอของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย



เป็นเช่นนี้อยู่ราวๆ 15 นาที ก่อนที่นางสนองพระโอษฐ์ของเจ้าชาย จะเหน็ดเหนื่อยจนจำใจต้องเลือกวิธีอื่นที่จะสามารถปลุกเจ้าชายน้อยรีเฟลได้ แต่เปล่าเลยไม่มีวิธีใดอีกแล้ว เด็กรับใช้ทั้งหลายต่างพากันวิตกกังวลว่าตนจะทำอย่างไรถึงจะปลุกเจ้าชายน้อยได้ ไม่นานนักชายผู้หนึ่งก็มายังหน้าห้องบรรทมของเจ้าชายรีเฟล







"ว้าย" เหล่าเด็กรับใช้ 4-5คนแถวๆนั้นถอยหลังหลบให้กับร่างสูงที่เดินตัดวงมายังหน้าประตูอย่างไม่รอช้าพร้อมกับกุญแจทองห่วงใหญ่



.....เจ้าชายเซเอลนั้นเอง องค์พระพี่เทอทรงโยนกุญแจที่ตนนำมานั้นกับสาวใช้เพื่อไขบานประตูตรงหน้าซึ่งก็คือห้องขององค์ชายรีเฟลในทันทีโดยไม่พูดไม่จา ผมสีเงินที่ยาวถึงสะโพกกระเพื่อมเป็นจังหวะการกระดิกเท้ารอสาวใช้ไขกุญแจอย่างโมโหโทสะ นัยน์ตาสีแดงเลือดดูเย็นชา อ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความโกรธเคืองที่รีเฟลสัญญาเอาไว้เองแท้ๆไว้แต่กลับทำเสียงานเช่นนี้



      "รีเฟล !!!!!!!!" ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาลของเซเอล พระองค์ทรงตะโกนเรียกองค์น้องชายขณะเดียวกับที่สาวเท้าเข้ามาในห้อง



      ".........." ไม่มีเสียงตอบรับขององค์น้องแม้แต่น้อย.....เจ้าชายองค์โตเริ่มจะทนไม่ไหวกับความขี้เซาของน้องชายคนนี้เต็มที เขาสาวเท้าจ้ำอ้าวตรงไปยังเตียงของเจ้าชายรีเฟลอย่างไม่รีรอเวลาให้ผ่านล่วงเลยไปอีก



      "รีเฟล" องค์ชายผู้เป็นพี่กระชากผ้าห่มออกจากเรือนร่างของน้องชาย เผยให้เห็นร่างกายเพรียวบางและขาวเนียน นอนขดอยู่บนที่นอนอันแสนนุ่มสบาย เปลือยท่อนบนทั้งที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ เหลือเพียงแต่กางเกงนอนตัวสีเทาเท่านั้น



      "พี่เซ........ขออีกห้านาทีนะครับ" รีเฟลบ่ายเบี่ยงขอต่อเวลานอนต่ออีกซักห้านาที แต่มีรึที่เซเอลจะยอมให้น้องชายเอาแต่ใจคนนี้ ขอยึดเวลาต่อไปอีก



      "ไม่ต้องมาห้านาทีเลย นายทำพี่เลทไปครึ่งช.ม.แล้วนะรีฟ" เซเอลพูดอย่างเคืองๆ นัยน์ตาสีแดงเลือดมองจดจ้องไปยังร่างกายอันบอบบางของรีเฟล "ทั้งที่หนาวขนาดนี้แท้ๆ ไปติดนิสัยไม่ใส่เสื้อนอนมาจากใครกัน"



      "อืม.....ไม่รู้สิครับ.....ผมว่าแบบนี้สบายซะกว่า" รีเฟลตอบอย่างงัวเงียแล้วยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอน นัยน์ตาสีแดงเพลิงยังคงปรืออยู่ นิ้วเรียวยาวถูกยกขึ้นมาเพื่อขยี้ตาให้สร่างจากความง่วง ก่อนที่เจ้าตัวจะบิดขี้เกียดอีกทีเผยให้เห็นแผ่นอกสีขาวเนียนอย่างชัดเจน



      "นายนี้นับวันยิ่งเหมือนแม่นะรีฟ" เซเอลมองตั้งแต่หัวไล้ลงจรดเท้า ทั้งร่างกายที่บอบบางอ้อนแอ้นราวกับสตรีเพศ ทั้งผิวที่ขาวเนียนเสียยิ่งกว่าสาวเจ้าบางราย เส้นผมสีเงินยาวประบ่าที่ทอประกายราวเส้นไหมก็ไม่ปราน แล้วยังนัยน์ตาสีแดงเพลิงที่ดูโชติช่วง นั้นอีกด้วย ราวกับว่าเป็นเจ้าหญิงงามแห่งดินแดนน้ำแข็งอันไกลโพ้น



      "พี่เซพูดอะไรไม่คิด ผมเป็นผู้ชายนะครับ แล้วพี่ก็เลิกมองผมด้วยสายตาพิจรณาแบบนั้นซะที ผมไม่ใช่น้องสาวนะครับ น้องชายครับ น้องชาย" รีเฟลพูดติดขำทั้งที่เขาก็รู้ตัวเองดีว่าตนร่างกายงดงามราวกับหญิงสาว ไม่ว่าใครก็พูดเช่นนั้น จนเจ้าตัวชินไปเสียแล้ว "ผมจะอาบน้ำซักแป็บพี่รอที่โถงใหญ่ก็แล้วกันนะครับ"



      "ถ้านายช้าชั้นจะขึ้นมาลากนายอีกรอบ รีฟ" เซเอลทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องบรรทมขององค์น้องลงไปยังชั้นล่าง



      "เฮ้อเบื่อจริงๆ........ทั้งที่หน้าที่ปกครองเมืองนี้ก็ต้องเป็นของพี่อยู่แล้วทำไมเราถึงต้องมาคอยตรวจตราเมืองด้วยนะ" รีเฟลบ่นอุบอิบกับตัวเองแล้วบิดขี้เกียดอีกทีเพื่อให้หายเมื่อย



      "ท่านรีฟเพคะน้ำอุ่นเตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ" เด็กสาวรับใช้ส่วนตัวเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วโค้งเพื่อเป็นการทำความเคารพให้กับรีเฟลสำหรับการรับวันใหม่



      "ขอบคุณครับยูลดร้า" รีเฟลยิ้มให้สาวใช้ก่อนที่เด็กสาวจะหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศแล้วขอตัวออกจากห้องไป



      15 นาทีผ่านไปรีเฟลเดินออกมาจากห้องน้ำโดยนุ่งผ้าเช็ดตัวสั้นผืนหนึ่งกับผ้าขนหนูสำหรับเช็ดผมอีกผืนเท่านั้น เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกชุดที่เหมาะสมใส่ และในขณะนั้นเอง....



      "รีฟ!!!" ประตูห้องโดนรุกรานอีกครั้งด้วยฝีมือพี่ชายคนเดิม มันเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างของพระพี่เทอที่รี่ตรงเข้ามายังตัวห้อง รีเฟลหันขวับไปยังประตู ด้วยสีหน้าไปพอใจ



      "ผมกำลังแต่งตัว" รีเฟลท้วง "อย่างน้อยก็หัดเคาะประตูซะบ้าง"



      "นายช้า....." เซเอลเสนอเหตุผล ที่เขาเข้ามาที่นี้โดยไม่เคาะประตูเสียก่อน



      "โอเคแต่ผมจะเสร็จแล้ว มันจะเร็วกว่านี้ถ้าพี่จะออกไปข้างนอก" รีเฟลโต้แย้งก่อนจะชี้ไปที่ประตูห้อง เป็นสัญญาณว่าให้พี่ชายออกไปก่อน



      "ชั้นเป็นพี่นายนะรีฟ" เซเอลเดินเข้ามาขยี้หัวรีเฟลในระยะประชั้นชิด "นายจะมาองอายอะไร ผู้ชายด้วยกัน"



      "..........////" ถูกของเซเอล รีเฟลเถียงไม่ได้ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงไม่ชอบให้มีคนเข้ามาเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า อาจจะเป็นเพียงแค่เพราะไม่ชินละมั่ง



      "พี่ว่าน่าจะใส่ตัวนี้" เซเอลหยิบเสื้อสูทตัวสีดำที่มีเฟอร์ต้นคอสีเดียวกันจากในตู้ให้รีเฟลดู



      "อะ....อืม" มั่วแต่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้ฝังที่พี่ชายพูดเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่ามือของเขาก็รับชุดจากพี่ชายมาแต่โดยดี



      "นายเป็นอะไรรึเปล่าน่ะรีฟ ทำไมหน้าแดงๆ หรือว่ามีไข้" เซเอลเอาหน้าผากของตนชนกับหน้าผากของน้องชายเป็นการวัดไข้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงความร้อนจากตัวของน้องชาย



      "อ๊ะ" ด้วยความตกใจรีเฟลจึงผงะถอยหลังไปจนแทบตั้งหลักไม่อยู่



      "ก็ไม่มีไข้นิหน่า เอ้าใส่ชุดซะถ้าไม่ไหวก็บอกนะ" เซเอลขยี้หัวรีเฟลอีกคร่า ก่อนจะเดินสวนออกจากห้องไป



      "......." รีเฟลมองชุดที่พี่ชายหยิบให้แล้วหน้าแดงขึ้นมา เมื่อก่อนนี้....... ความทรงจำช่วงนั้นกลับมาได้ยังไงกันนะ คนที่ขโมยเอาจูบแรกของเขาไปไม่ใช่ใครที่ไหนแต่ก็คือพี่ชายตัวดีคนนี้เองนั้นแหละ ทั้งที่เขาเองก็รู้ว่าพี่แค่แกล้งเล่นๆ แต่เขาก็พยายามจะลืมเรื่องนั้น มันเป็นความผิดที่พี่-น้องจะรักกันเองและที่สำคัญยังเป็นเพศเดียวกันอีกด้วย แต่ถึงจะเป็นไปได้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขารักพี่ชายฝ่ายเดียวอยู่ดี

      "เฮ้อออ" องค์ชายตัวน้อยถอนหายใจยาวๆกับความคิดบ้าๆของตัวเอง แล้วใส่ชุดที่เซเอลเลือกให้เมื่อกี้อย่างรวดเร็วก่อนที่พี่ชายจะมาโวยเขาอีกรอบ



      "เสร็จได้ซักทีพ่อคุณ" เซเอลเอ่ยแซวน้องชายที่เพิ่งเดินลงมาถึงห้องโถง ในชุดสูท เฟอร์สีดำที่เขาเป็นคนเลือกเอง "เฮ้เหมาะนิ ใช้ได้"



      "รีบไปเถอะพี่เซ เดี่ยวก็มาบ่นช้าๆ เป็นตาแก่ไฮเปอร์อีก" รีเฟลแซวคืนก่อนจะเดินไปตามพรมกำมหยี่สีแดงที่พาดยาวเป็นทางตรงไปยังบานทวารหน้าปราสาท



      "นี้เจ้า" เซเอลเข้ามาล็อคคอรีเฟลด้วยความโกรธที่เจ้าน้องชายมาหาว่าเขาแก่แล้ว ก่อนจะลากน้องชายตัวดีออกจากปราสาทไป



      "โชคดีนะเจ้าค่ะท่านเซ ท่านรีฟ" ยูลดร้าสาวใช้คนงามโบกมือให้กับนายน้อยทั้งสอง "แล้วก็อย่าทำอะไรแผลงๆมากนักนะเจ้าค่ะ เดี่ยวจะเป็นอะไรไป"



     

      ไม่นานนักสองพี่-น้องโอรสราชาแวมไพร์ก็บินมาถึงยังหอนาฬิกากลางหมู่บ้าน จากมุมบนหอนาฬิกาทำให้เห็นเมืองนี้ได้แทบจะทั้งหมด เมืองที่ปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลนของหิมะในฤดูหนาวที่แสนสวยงาม



      "รีฟเรามาโยนหัว-ก้อยกัน" เซเอลเสนอความเห็น



      "ทำไมรึ" รีเฟลถามอย่างสงสัย ทั้งที่สายตายังจ้องอยู่ที่เมืองสีขาวโพลนนั้นดั่งถูกต้องสาป เขาชอบหิมะมาก มันทั้งเย็นและสวยงามเกินกว่าที่จะหาสิ่งใดมาเปรียบได้



      "ถ้าได้หัวเจ้าไปตะวันออกส่วนพี่จะไปทางตะวันตก ถ้าได้ก้อยเจ้าต้องไปทางตะวันตกส่วนพี่จะไปทางตะวันออก แล้วกลับมาเจอกันที่หอนาฬิกาแห่งนี้ในตอนตี4ครึ่ง" เซเอลอธิบายสั้นๆ ก่อนที่เขาหยิบเหรียญขึ้นมาให้รีเฟลตัดสินใจ



      "ก็เอาสิครับ" รีเฟลละสายตาจากภาพตัวเมืองสีขาวโพลนมายังพี่ชายที่กำลังจะโยนเหรียญแทน



      "เอาล่ะนะ........ฮึบ".......



      เหรียญโลหะสีเงินลอยขึ้นสูงจากพื้นไปเกือบหนึ่งเมตร ก่อนที่มันจะตกลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลก



      กึก!!!!



เหรียญสีเงินตกถึงพื้นแล้วก็จริงแต่ทว่ามันกำลังหมุน.....



      แล้วก็เริ่มที่จะหมุนเบาลงทุกที ทุกที



      "หัว หัว หัว หัว หัว หัว"



      "ก้อย ก้อย ก้อย ก้อย ก้อย"



      เสียงขององค์ชายทั้งสอง ลุ้นเหรียญที่กำลังจะหยุดหมุน.....แล้วสุดท้ายมันก็หยุด......



      ......................................



      ........................



      .............



      "เย้!!!!" เซเอลร้องดังลั่น เมื่อด้านที่ออกเป็นก้อย "ฮ่าๆ ออกหัวเพราะฉะนั้น นายต้องไปทิศตะวันตกนะรีฟ"



      "คร้าบๆ" รีเฟลลากเสียงยาวๆประชดประชันก่อนจะเชิดสะบัดผมใส่เซเอลแล้วออกบินไปยังทางทิศตะวันตก



      เขตในพื้นที่นี้ส่วนมากแล้วเป็นป่าไม้ลึกที่ไม่ค่อยมีใครเข้ามานัก จึงได้เวลาอู้ของรีเฟลทันที เขาบินถลาลงในส่วนหนึ่งของป่า แล้วเดินหาที่ที่พอที่จะไว้สำหรับนั่งพักได้ เขาว่าจะงีบหลับซักพักก่อนจะออกตรวจตราบริเวณ



      "เฮ้ออ พื้นที่แถวนี้ก็ไม่เห็นจะมีพวกมอนสเตอร์เลวร้ายอย่างที่พี่บอกเลยนิหน่า" รีเฟลหันมองดูรอบกายที่มีแต่เพียงต้นไม้และต้นไม้ อย่าว่าแต่สัตว์ร้ายเลย แม้แต่สิ่งมีชีวิตยังไม่มีเลยซักชนิด แม้แต่ดอกไม้ หรือผลไม้ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำไป



      ‘เอ๊ะ........นี้เราเดินมาไกลไปรึเปล่านะ......ลองบินขึ้นไปดูดีกว่า’ เมื่อเริ่มเห็นสภาพรอบตัวเริ่มที่จะน่าสงสัยขึ้นทุกครา องค์ชายร่างบางจึงตัดสินใจที่จะบินขึ้นไปดูด้านบน เมื้อคลายปีกเท่านั้นแหละ........... เหล่าต้นไม้หลากหลายชนิดที่ไม่หน้าจะขยับเองได้กลับพากันพ้นพิษใส่เขาอย่างไม่ทันตั้งตัว



      "โอ๊ย!!!" รีเฟลทรุดลงเพราะพิษที่โดนเริ่มแผ่ซ่านทั่วทุกอณูของร่างกาย ซ้ำร้ายเหล่าปีศาจที่ซุกซ้อนตัวอยู่ต่างพากันหันมามองรีเฟลเป็นสายตาเดียว องค์ชายรีเฟลพยายามทรงตัวยืนขึ้นแล้วเตรียมท่าตั้งรับอย่างอิดโรย หมาป่าสีน้ำเงินหนึ่งฝูงกับหมาในอีกพอสมควรต่างพากันแยกเขี้ยวโชว์ฟันอันคมกริบเตรียมพร้อมจะฉีกเนื้อของอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ



      หนึ่งในหมาป่าที่เป็นหัวหน้าฝูงกระโดดเข้าจู่โจมรีเฟลก่อน เขาสามารถเปลี่ยนอากาศเป็นดาบอันพอเหมาะกับมือปัดหมาป่าตัวนั้นออกไปได้ แล้วหมาป่าที่เหลือจึงกรูกันเข้าทำร้ายรีเฟลในทันที



      "เฮือก โอ๊ย" รีเฟลทรุดลงอีกครั้ง หมาป่าตัวนึงกำลังจะกระโจนเข้ามาทางเขา......... หลบไม่พ้นแน่ๆในระยะประชั้นชิดแบบนี้ความเร็วขนาดนี้แล้วไหนยังสภาพร่างกายที่ทรุดลงมากกว่าเดิมแบบนี้อีก



      ฟรืบ!!!!!!!ครืดดดดดดดดดด



      เสียงแหวกอากาศเข้ามายังร่างของเจ้าชายน้อยที่ล้มพับอยู่กับพื้นบวกกับเสียงกรงเล็บขูดเข้ากับเนื้อหนัง ในขณะที่รีเฟลหลับตาปี๋เพื่อหลบตา แต่กลับเขาไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย รีเฟลช้อนสายตาขึ้นมองไปยังเงาดำบุรุษเบื้องหน้า ชายคนหนึ่งเข้ามากันให้เขาและกำลังสู้อยู่กับปีศาจพวกนั้นอย่างดุเดือด ทั้งที่อยากจะช่วย.......อยากจะขอบคุณ แต่ในขณะนี้.....



      ภาพทุกอย่างในทัศนะของรีเฟลวูบหายไป คงเป็นเพราะพิษจากต้นไม้ที่ทำให้เขาหลับลงไป









TBC……


By : crescentmoon  email  (อ่าน 50564 | ตอบ 13)  (19/01/2550 23:15:52)
ความคิดเห็นที่ 1
เนื้อเรื่องน่าสนใจดีนะคะ ว่าแต่จะมีตอนต่อมั้ยเนี่ย
By : tear  email  (20/01/2550 16:59:15)
ความคิดเห็นที่ 2
อยากอ่านต่ออะ น้าๆ
By : บูม  email  (06/01/2553 19:46:10)
ความคิดเห็นที่ 3
แล้วจะอ่านต่อได้ที่ไหนล่ะเนี่ย
By : kiyomaro  email  (19/01/2553 15:25:29)
ความคิดเห็นที่ 4
อยากอ่านต่อมากๆค่ะ

เเล้วจะอ่านที่ไหนเนี่ย
By : topjanj  email  (15/03/2553 16:57:22)
ความคิดเห็นที่ 5
กำลังสนุกเลยอ่ะ TToTT
ว้า...ทำไงละเนี่ย !!!!
เศร้าจัง .......
By : anny  email  (14/09/2553 02:50:53)
ความคิดเห็นที่ 6
กำลังสนุกเลยอ่ะ TToTT
ว้า...ทำไงละเนี่ย !!!!
เศร้าจัง .......
By : anny  email  (14/09/2553 02:54:20)
ความคิดเห็นที่ 7

สนุกจัง

ต่อห่นอยนะคะ

By : Framess  email  (15/10/2553 17:21:07)
ความคิดเห็นที่ 8

เห????...

กะลังหนุกเลยอ่ะ

ลุ้นๆๆ

By : liarguy  email  (21/02/2554 22:37:03)
ความคิดเห็นที่ 9

ชอบมากๆค่ะ

สนุกYellLaughing

By : ธันวารัตน์  email  (13/03/2554 21:25:53)
ความคิดเห็นที่ 10

opened over the replica watch luxurysam

By : sammer  email  (28/04/2554 08:47:50)
ความคิดเห็นที่ 11

ไมไม่ต่ออะ กำลังสนุกเลย

By : Jirapha Thammachatได้มอบของขวัญให้คุณหนึ่งชิ้น  email  (25/10/2554 11:15:12)
Total: 11:               
 
    
เสนอความคิดเห็น
รายละเอียด : *
รูปภาพ :
(นามสกุลไฟล์ควรเป็น [ jpg , jpeg , gif ] และไฟล์ไม่เกิน 100 Kb)
ชื่อ : *
อีเมล์ :
* กรุณากรอกตัวอักษรและตัวเลขให้ถูกต้อง
 

สินค้า/บริการ แนะนํา...
Boy
ราคา 159.00 บ.
Boy
ราคา 220.00 บ.
 



© 2001-2010. TARAD.com. All Rights Reserved.